پای عریان جوانکها

 چقدر زيبا بود . چقدر همه چی رنگ و بوی اميد داشت و همه چی سرشاراميد و عشق به آينده

عید زیبا بود و امید عیدی گرفتن

خرداد زیبا بود و امید سه ماه تعطیلی

پاییز زیبا بود و امید دیدن دوباره همکلاسیها

این سال دیگه میریم راهنمایی . دو سال دیگه میریم دبیرستان . یکسال دیگه دیپلم و

و مدام این جمله روی زبونمون بود . وقتی بزرگ شدم .. وقتی بزرگ شدم .

با هر نوبرانه چشمها رو میببستیم و آروز میکردیم .. چقدر آرزو داشتیم .

دنیا دنیا امید

روزی که نوبرانه زردآلو بود و چشمها رو بستم و خواستم در دل آرزویی کنم و هیچ چیز از دل به زبان نیامد و فهمیدم بزرگ شدم

چشم رو باز کردم و نوبرانه زرد آلو در دستم و من بی آرزو . چقدر بزرگ شدن درد آور بود

بزرگ شدیم و هیچ نشد

حالا از مهر تا خرداد هر روز مثل دیروز و از خرداد تا مهر امروز مثل دیروز .هر سال که گذشت هیچان ها کم تر و کم تر شد . سالها تکراری تر

کار و کار و کار برای هیچ

آرزو ها حسرت شد و ماند و بیمهایی که داشتیم که روزمرگی و يكنواختي رو دچار نشیم شد زندگی و فهمیدیم که زندگی چیزی نیست جز همانی که بزرگترها داشتن و مامیترسیدیم از دچار شدن بهش

آخرین بزنگاه بود بزرگ شدن .

دیگه میتونستیم از خیابان ها رد بشیم . ردشدیم بارها و بارها و بی پناه

خوشا روزهایی که نمیتوانستیم و دست ها یم را به دست بزرگ و نرم پدر میدادیم و طعم تکیه گاه را میچشیدیم

بزرگ شدیم و همه شبها به تنهایی گذشت و خوشا شبهایی که بهانه مریضی و ترس به تختخواب بزرگ و نرم پدر و مادر میلغزیدیم و خوش میخوابیدیم ..

بزرگ شدیم و دستها به جیب رفت و روبروی دستگاه بی حس و سرد عابر بانک پول میگیريم و چه کیفی داشت ده تومانی و پنجاه تومانی هایی که از دست پدر میگرفتیم با لبخند .

دیگه نه امیدی به سال دیگه .نه به خرداد ونه به مهر .

تا بچه هستيم بزرگ شدن چه اميد شيرينی است و بزرگ که میشویم بچگی حسرتی بزرگ.